วันที่ 17 ไปดูเดี่ยวไมโครโฟน 7
วัยเพิ่ม มุมมองต่าง หนักขึ้น แรงขึ้น แต่นั่นล่ะ นักเดี่ยวฯ ที่ดี
ถ้าเทียบกับระดับ คริส ร็อค , เดฟ แชปเปลล์ ยอดนักเดี่ยวไมค์ แอฟริกัน-อเมริกัน
ก็นับว่า อุดม แห่งไทยแลนด์ ทำได้ใกล้เคียงทีเดียว ภายใต้ข้อจำกัดแห่งวัฒนธรรมของแผ่นดินพุทธ (ถุ้ยส์)
ยังชื่นชอบอยู่ครับ แต่... ทำไม รู้สึกไม่ถึงจุดพีคเฉกเช่นที่เคยดูมาเมื่อครั้งก่อนหน้า?
หายไปนาน ใช่ว่าจะดี อืม.. หรือสาเหตุอื่นใด? ไม่ปรากฏคำตอบ..
แต่สรุปยังยืนยันความรู้สึกเดิม คารวะ 3 จอก เช่นเคยมา..

กลับมาบ้าน ดูเทป การแข่งขันสแลมดั๊งค์ ของ NBA ประจำปี 2008
ยอดนักบาสฯ แอฟริกัน-อเมริกัน ทำสิ่งที่เหนือมนุษย์ให้เห็นอีกแล้ว
"ซุปเป้อร์แมน" ช่างเป็นศัพท์ที่บัญญัติได้โดนยิ่งนัก.. แมนที่แม่มซุปเป้อร์ เรื่องจริง จริงๆ

รุ่งขึ้น ดู ออลสตาร์ เกม ดูเหล่ายอดมนุษย์แห่งวงการที่รักมานานกว่า 10 ปี "NBA"
ไม่สนุกเท่าเดิม แต่ยังคงมีมนต์สเน่ห์เหลืออยู่เสมอ..

ความตื่นเต้นลดน้อยลง ทั้ง 2 อีเว้นท์ใหญ่
หรือตัวเราเอง ที่ผ่านกาลเวลามามากขึ้น ชาชินขึ้น ปลงขึ้น (จากที่ปลงอยู่แล้ว)
ดีไม๊? ดีซิ.. เข้าใกล้ความนิ่งของชีวิตไปอีกหน่อย นิดเดียวก็ยังดี นิดเดียวก็ยังดี..
ชีวิต.. ก็แค่เนี้ย..